Door SoulWhisper
De laatste dag van mijn vakantie. Morgen vliegen we weer terug. Het was een avontuur van de bovenste plank. We hebben zo ontzettend veel meegemaakt en gezien, daar ben ik voorlopig nog niet mee klaar.
De laatste dagen zitten we in San Francisco. We wilden graag tot besluit deze geweldige stad bekijken. Wat is dit een prachtige stad. De gekleurde huizen met randjes en krulletjes en andere versierinkjes. Gebouwd op groene heuvels die lijken op de woonplaats van de Teletubbies (dit landschap moet er model voor hebben gestaan) en daardoor zijn er enorme hoogteverschillen.
Ga met een auto door de straten en je vindt de achtbaan die wij op de kermissen zien een lachertje. De statige Victoriaanse huizen, de Golden Gate, de Pacific, Pier 39 en de zeeleeuwen, noem het maar op. We gaan met een hop-on hop-off bus met open bovendek door de stad.
“Ze passen allang niet meer in het tuig van de maatschappij”
Maar wat me ook diep raakt is de enorme ellende waarin hier velen verkeren en die zichtbaar is in elke straat. Zwervers, daklozen, wanhopige, kwade en verknipte zielen die hier wanhopig op zoek zijn naar wat geld voor wat eten, drinken en waarschijnlijk een joint. Vies en stinkend. Je ruikt ze al 5 meter van tevoren met de wind tegen. Bedelend en niets krijgen. Schreeuwend en dwangmatige bewegingen makend. Een dansje op de plek met een niet zichtbare partner, midden in de straat. Overdag met hun bed op hun rug en een lege maag. Jonge mannen die pas dakloos zijn geworden. Aan sommigen kan je zien dat ze pas kort op straat leven. Ze zijn nog te schoon en te hoopvol.
Wat voel je je dan als toerist een grote plurk. Een rijke. Oneerlijk voel je je en je neigt ernaar om steeds al die mensen iets te geven. Nu is het wel zo dat deze mensen op San Francisco afkomen, omdat de sociale voorzieningen hier beter zijn dan elders in het land. Volgens een bewonder van San Francisco zijn er daarom zoveel hier. Een bed en een hap staat hier voor hen klaar.
Toch kan ik me er niet aan onttrekken te denken dat met wat meer sociale hulp er misschien voor velen wel werk te vinden zou zijn, als ze zich tenminste maar konden wassen en kleden om te kunnen gaan solliciteren. Voor sommigen is het denk ik hun wereld geworden. Ze passen allang niet meer in het tuig van de maatschappij. Het is toch maar raar verdeeld in deze wereld. Mag ik eigenlijk wel genieten?
