Door Lennard Maas
Lennard zit een beetje smalend te grinniken. Na maanden van palaveren is er eindelijk een kabinet. Een kabinet dat bezuinigen hoog in het vaandel heeft staan. Daar is hij het volledig mee eens. Er wordt veel te veel geld uitgegeven aan onzinnige dingen.
Is Lennard links of rechts? Nee, niet uitgesproken. Hij houdt er zijn eigen gedachten op na. Schrijvend voor een website voor actieve 55-plussers wil hij die daar ook wel ventileren.
Zijn moesje is inmiddels 95. Een ouwe taaie die levenslang voor zichzelf kon zorgen. Samen met haar man heeft ze, beginnend in de crisistijd, bijna tachtig jaar geleden, een bloeiend bedrijf opgezet. 62 was ze toen ze de zaak aan hun jongste zoon overdroegen. Drie maanden later kreeg ze een ernstige hersenbloeding en werd ze door iedereen opgegeven. Niks van. Ze kon voor zichzelf zorgen. Een aangepaste woning was ok, maar verder geen flauwekul.
Achttien jaar later overleed haar man. De woning was inmiddels onderdeel geworden van een verzorgingstehuis. Maar zij woonde nog steeds zelfstandig. Tot het moment waarop dat niet meer ging. Ze was op hulp aangewezen. Volgens een beoordelende instantie 5 dagen per week 4 uur per dag. Daar kon ze mee leven. Ze kon zelf nog veel doen.
“Ze hebben die kinderen toch zelf gewild?”
Inmiddels zijn we al weer jaren verder. Zij is steeds minder mobiel geworden. Ze zit permanent in een rolstoel. ’s Ochtends en ’s avonds moet ze geholpen worden bij het in- en uit bed komen. Een kwartiertje per keer. 3 ½ uur per week dus. Verder zijn er twee hardwerkende vrouwen die één keer per week twee uur tijd krijgen om haar woninkje schoon te maken. Maakt het totaal aan hulp dus 7 ½ uur per week.
Van de oorspronkelijke 20 uur is dus 12 ½ uur in alle stilte verdwenen. Dus vraagt Lennard zich af wat er nog meer bezuinigd moet worden op menswaardige leefomstandigheden voor zijn moesje? De zorgmanagers, levend in hun vergadermentaliteit, kunnen het niet uitleggen.
Het vrouwke heeft alleen en zonder hulp vier kinderen groot gebracht in een tijd zonder wasmachines, keukenmachines en magnetrons. Als het echt niet anders kon werden de koters even uitbesteed aan de buren.
Zij snapt niet waarom tweeverdieners, die een dubbel salaris ontvangen, subsidie krijgen op de uitgaven voor opvang van hun kinderen. Ze hebben die kinderen toch zelf gewild? Het was hun keuze! Moesje vraagt zich af waarom haar kleindochter die er voor kiest om zelf haar kinderen op te voeden en dus een tweede inkomen mist, niet op een eervolle manier wordt gecompenseerd.
Ze kijkt naar haar ziektekostenpolis en ziet dat ze verzekerd is voor kraamzorg, tandheelkunde en fysiotherapie. Maar ze zal waarschijnlijk nooit meer zwanger worden. Ze heeft al jaren haar derde gebitje en fysio zal haar ook niet meer helpen. Haar beentjes zijn blijvend stijf. Terecht vraagt ze zich af waarom en voor wie ze deze kosten moet betalen.
Lennard overweegt haar vragen serieus en weet het niet. Hij is ook niet wijzer. Hij wenst de nieuwe regering veel wijsheid.
