Door Jacky van der Wiel
De roze maand ligt gelukkig alweer achter ons. En mocht die ongemerkt aan je voorbij zijn gegaan, ook de rest van het jaar wordt er aandacht gevraagd voor allerlei acties met dat roze lintje. Je ziet het ook overal. Er zijn roze telefoons met het lintje. Er zijn golfballen met het lintje. Er is kleding met het lintje. Lintjes op auto’s en petten, lintjes aan sleutelhangers en meubelstukken, je kan het zo gek niet verzinnen, of het heeft een roze lintje.
Je kijkt als vrouw dagelijks naar beneden, naar die twee gezonde jongens daar, en denkt, ik wil jullie niet missen! Gelukkig wordt er veel geld ingezameld voor onderzoek, dus misschien kan je het onheil tijdig afwenden door braaf te geven.
Goed. Keep on dreaming is een mooie Engelse uitdrukking, die ik hier graag even gebruik. Maar langzamerhand ben ik wel wakker geworden, en de laatste weken zijn mijn ogen open. Een jaar of vier geleden kreeg één van mijn beste vriendinnen borstkanker. Heel erg zelfs. Moest meteen twee borsten missen, was echt spannend, 20% kans werd haar gegeven. Gelukkig sloeg alles heel goed aan, ze leeft, en is gezond.
In die tijd hebben we intensief contact gehad, en zij vertelde me dat ze niet goed werd van Pink Ribbon. Dat misselijkmakende feel good gedoe, waardeloos. Misschien heiligt het doel alle middelen, maar ze vond het respectloos. Er voelt echt niet zoveel goed als je borstkanker hebt. Wow, zo had ik het, in mijn gezonde onschuld, nog nooit bekeken, maar ze had natuurlijk een punt. Vanaf dat moment keek ik met iets meer argwaan naar die roze strikjes, en dacht wel eens, hij, met zijn strikje op z’n pet, heeft hij zijn geweten afgekocht, of zijn vrouw ondersteund? Ondertussen hadden we natuurlijk intensieve gesprekken over haar ziekte, haar onvolprezen groep vriendinnen rondom haar, de artsen, de medische blunders, maar ook de uiteindelijk goede aanpak, en, ook dat, de goede afloop.
“Dat misselijkmakende feel good gedoe, waardeloos”
Toen ik na een bezoek, waar de conclusie getrokken kon worden dat ze echt beter was geworden, weer in de auto stapte, belde een andere goede vriendin. Ze was in de borstenbus geweest, twee weken geleden, en het was foute boel…Een heel ander geval, gelukkig, maar ook weer chemo, kaal worden, rot voelen, opereren enzovoort. Omdat ik vlakbij deze vriendin woonde ging ik regelmatig mee naar het ziekenhuis (twee horen meer dan één) en uiteindelijk ook naar de prothese-bh-bikini mevrouw, een gezellig uitje op dat moment.
En ook deze vriendin zag Pink Ribbon vroeger al niet zitten, maar nu ze zelf kanker had al helemaal niet meer. Als je er zo intensief bij betrokken bent, ga je er anders tegenaan kijken. Mijn sympathie voor Pink Ribbon was inmiddels ernstig afgenomen. Maar ja, ze doen goede dingen, al dat onderzoek…
Al dat onderzoek? Inmiddels is wel duidelijk dat er van extra onderzoek via Pink Ribbon eigenlijk geen sprake is, en hoe schandalig is dat? Iets meer dan één procent van wat ze inzamelden hebben ze gebruikt voor onderzoek, de rest…Ik wil het niet eens weten. Het KWF heeft gebroken met ze, en terecht. Mijn geld ging al naar het Wilhelminafonds, en dat blijft zo. En roze lintjes kan ik niet meer zien!
