Door Marijke van Etten
Ik hoor het voortdurend om mij heen, mensen zijn moe en hebben teveel gedaan. Ze gaan naar de sauna of nemen een dagje vrij. Als ik iets met ze wil afspreken dan kan het niet, want ze hebben het te druk. Het is iets wat bij onze samenleving lijkt te horen. Ik kan er over meepraten. Het is een probleem dat ik al mijn hele leven heb.
Zelfs nu ik minder kan, gebeurt het nog vaak dat ik te veel vraag van mezelf. Wat de meeste mensen niet hebben, heb ik nu wel. Het gevolg van dat te veel doen is zo duidelijk voelbaar in mijn lichaam dat ik wel een stap terug moet doen. Ik denk zo af en toe dat dat ook de reden is dat ik deze spierziekte heb gekregen. Ik kan alleen maar langzaam de dingen doen en als ik over de schreef ga is het mis. Een mooie hulp toch? Zo probeer ik het maar te zien. Sterker nog: ik zie nu bij anderen onrustig en druk gedrag en het begint me te irriteren. Waarom kunnen ze niet rustig doen? In mezelf heb ik binnenpret, want ik weet dat ik zelf net zo was en mogelijk nog een graadje erger.
“Ik ben in het hier en nu en leef vanuit wat er is”
Het is ook zo moeilijk om zoveel dingen die op je pad komen en die interessant, leuk, inspirerend of wat dan ook zijn, zomaar voorbij te laten gaan. Je zou eens iets kunnen missen. Het wonderlijke is dat ik, sinds ik minder kan meedoen en ik dat meer accepteer en dus de dingen voorbij laat gaan zonder mijn aanwezigheid, me beter voel. Ik kan nu echt alle aandacht hebben voor het contact met mensen. Ik kan nu wat ik lees goed in me opnemen, want ik heb alle tijd. Ik kan nu op tijd zijn. Ik kan nu kritisch kijken wat het best bij me past en bij het moment. Ik geniet nu meer, want ik ben er volledig bij aanwezig.
Wat ik altijd al aan mensen trachtte te leren in mijn mindfulness trainingen gaat nu bijna vanzelf. Ik ben in het hier en nu en leef vanuit wat er is. Ik leef niet meer vanuit wat moet van mezelf en de ander. En gek genoeg is het onderhuidse toontje van dat ik wel alles moet doen om het goed te doen, nu verdwenen.
Ja, ja het klinkt als een ideaal plaatje. Nou, dat is het echt niet, want ook ik ga nog over mijn grenzen. Bovenstaande is dan ook af en toe op mij van toepassing en voor de rest is het het streven. Deze week nog hadden we een gezellig familiefeest en de dag erna zouden we naar de sauna. En nog even fysio en nog even dit en dat. Toen ik ‘s avonds uitgeblust terug kwam en bijna niet meer kon lopen maakte ik een venijnige smak in de keuken. Ik wou de koelkast openen, greep op een of andere manier mis en viel pal achterover. Gelukkig alleen een blauwe bil, die trekt wel weer bij. Ik wist het gelijk weer. En toen de afgelopen dagen mensen me belden om iets af te spreken, kon ik vanuit mijn hart ‘nee’ zeggen. Even rust, even niets.
Ik denk dat ik wat ik hierboven schrijf, hoe goed ik het doe, maar boven mijn bed hang. Dan kan ik het iedere dag lezen. Wie weet leer ik het dan nog eens echt.
